Przyszłość jest teraz: pedagogiczny imperatyw dla wychowania do pokoju

Dr Tony Jenkins*
Wprowadzenie redaktorów.  W tym Połączenie koronowe, Tony Jenkins zauważa, że ​​COVID-19 ujawnia pilną potrzebę, aby edukatorzy pokoju położyli większy nacisk pedagogiczny na przewidywanie, projektowanie, planowanie i budowanie preferowanej przyszłości.

Uwagi przedstawione na 4th Międzynarodowy e-dialog - „Peace Education: Building a Just and Peaceful Future”, którego gospodarzem jest Gandhi Smriti & Darshan Samiti (Międzynarodowe Centrum Gandhian Studies and Peace Research, New Delhi) w dniu 13 sierpnia 2020 r.

Kiedy prof. Vidya Jain sięgnęła, aby zbadać tematy tego e-dialogu, przyciągnęła nas idea połączenia między edukacją pokojową a pandemią. Oczywiście ważne jest, abyśmy rozważyli rolę i transformacyjny potencjał edukacji na temat pokoju w rozwiązywaniu wielu powiązanych ze sobą niesprawiedliwości oraz społecznych, politycznych i ekonomicznych przeszkód dla pokoju, manifestowanych i zaostrzanych przez COVID-19. Jednocześnie konieczne jest zajrzenie pod powierzchnię. W większości przypadków koronawirus po prostu uwidacznia to, co już istniało. Badacze pokoju od dziesięcioleci naświetlają strukturalną przemoc neoliberalizmu, która pozostawia po sobie najsłabszych. Nieproporcjonalny wpływ wirusa na wrażliwe populacje był niestety przewidywalny. Teraz, oczywiście, edukacja pokojowa musi nadal przyjmować ten płaszcz krytycznego dociekania. Musimy zbadać systemy władzy i światopoglądy, które doprowadziły nas do miejsca, w którym obecnie się znajdujemy. Pedagogicznie wiemy, że ułatwianie krytycznej edukacji pokojowej jest niezbędne do naświetlenia wzorców i systemów przemocy i niesprawiedliwości. Co więcej, krytyczna edukacja pokojowa jest kluczowym elementem holistycznego procesu uczenia się niezbędnego do kultywowania krytycznej świadomości – bycia „przebudzonym” – i kwestionowania naszych założeń światopoglądowych dotyczących tego, jak rzeczy są i powinny być.

W ogólnym rozrachunku, jeśli chodzi o wdrażanie krytycznej edukacji pokojowej, radzimy sobie stosunkowo dobrze. Byłem mile zaskoczony terminologią, taką jak przemoc strukturalna i rasizm strukturalny, przyjęta przez główne źródła medialne w ich analizie COVID-19 i niedawnych powstaniach wokół przemocy policyjnej wobec czarnoskórych w Stanach Zjednoczonych. Myślę, że względną skuteczność krytycznej edukacji pokojowej wzmacnia fakt, że formalna edukacja dość dobrze radzi sobie z rozwijaniem niektórych zdolności poznawczych, na których się opiera - zwłaszcza w promowaniu myślenia analitycznego i, w nieco mniejszym stopniu, krytycznego myślenia. Innymi słowy, krytyczna edukacja pokojowa jest wzmocniona faktem, że czerpie z niektórych pozytywnych form pedagogicznych podkreślanych w tradycyjnym szkolnictwie. Krytyczna edukacja pokojowa niekoniecznie wymaga wprowadzenia uczniów w radykalnie nowe formy myślenia i uczenia się.

Oczywiście istnieją poważne zastrzeżenia co do tej różowej analizy. Krytyczne myślenie w tych wciąż wczesnych dekadach 21st wiek, okres, który mój kolega Kevin Kester (2020) opisuje jako epokę postprawdy, został głęboko dokooptowany. „Prawda” została zagmatwana. Zamiast prowadzić dogłębne dociekania i badać wiele źródeł i perspektyw na dany problem, wielu po prostu szuka opinii - lub otrzymuje artykuły przez algorytmy mediów społecznościowych - które potwierdzają ich uprzednio istniejące uprzedzenia światopoglądowe. Do tego dylematu dodatkowo dołączają pewne postacie polityczne, które bezwstydnie kłamią jako celowa strategia kształtowania programów politycznych. Wiedzą, że przedkładanie kłamstwa przed prawdę oznacza, że ​​kontrolują program; że ustalenie prawdy będzie trudniejsze niż obalanie kłamstwa. Mając świadomość ery postprawdy, w której żyjemy, musimy dalej rozwijać zdolności uczniów do krytycznego myślenia – kwestionować założenia światopoglądowe – wykraczać poza stwierdzenia „wierzę” – wspierać nasze pomysły badaniami – i angażować się nasi rówieśnicy w otwartym dialogu. Chcielibyśmy, aby nasi uczniowie mieli przekonanie o swoich przekonaniach, ale musimy również pomóc im zaszczepić w nich wagę pozostawania zawsze otwartymi na zmiany poprzez refleksję i kwestionowanie ich przekonań i założeń światopoglądowych.

Inną poważną przeszkodą, którą należy rozwiązać, jest to, że krytyczna edukacja pokojowa bada same społeczne, ekonomiczne i polityczne struktury oraz fundamenty, które sformalizowane kształcenie ma na celu utrzymanie i reprodukcję - fundamenty, którymi kierują się polityki ustanowione głównie przez elity gospodarcze i społeczne. Wielu urzędników państwowych chciało jak najszybciej „przywrócić normalne” sprawy. Rzeczywiście, wiele osób – zwłaszcza tych, którzy na początku byli bezbronni – cierpi pod presją kluczowych mandatów dotyczących zdrowia publicznego. Gospodarcze, społeczne i psychiczne skutki pandemii są oszałamiające. Ale czy „powrót do normalności” będzie miał jakiekolwiek znaczenie dla tych, którzy już cierpieli w poprzednich „normalnych” warunkach?

Powstaje pytanie – i myślę, że nie zajęliśmy się jeszcze odpowiednio pedagogicznie – to, co powinno być tym „nowa normalna”, albo jak powinien wyglądać świat, do którego chcielibyśmy wrócić, gdy pandemia ustąpi?

Jest to wybitny temat „Połączenia koronowe”, seria artykułów, które redaguję dla Globalnej Kampanii na rzecz Edukacji na rzecz Pokoju, która zadaje pytanie, w jaki sposób możemy ustanowić „nowa normalna. ” W maju opublikowaliśmy Manifest nowej normalności,  kampania promowana przez Latynoamerykańską Radę Badań nad Pokojem (CLAIP), która pomogła nam zwrócić uwagę na ten ważny punkt widzenia edukacji pokojowej. CLAIP zauważył, że „wirus nie zabija (tak bardzo), jak przewrotna normalność, do której staramy się powrócić”. Mówiąc wprost, „wirus jest symptomem chorej normalności, w której żyliśmy”.

Pandemia Manifest nowej normalności oferuje coś więcej niż tylko krytykę: przedstawia również etyczną i sprawiedliwą wizję nowej normalności, do której należy dążyć. Co najważniejsze, rozjaśnia niektóre myślenie, które może być konieczne, aby nauczyć się naszej drogi do wolności i uciec od skolonizowanej myśli i światopoglądu przyzwolenia na strukturalną przemoc ukształtowaną przez poprzednią normalność.

widzę Manifest nowej normalności jako potencjalne ramy nauczania odpowiednie do pielęgnowania kosmopolitycznej wizji pokoju i globalnej edukacji obywatelskiej. Niektóre z przedstawionych w nim dociekań pomagają nam rozważyć ramy etyczne określające standard życia, do którego powinniśmy dążyć, kto powinien się nim cieszyć i jak możemy go osiągnąć.

Jedna rzecz Manifest wyjaśnia, że ​​edukacja pokojowa musi kłaść większy nacisk na przyszłość – a dokładniej na wyobrażanie sobie, projektowanie, planowanie i budowanie preferowanej przyszłości. Zdecydowana większość naszej nauki kładzie nacisk na przeszłość. Jest to spojrzenie wstecz, a nie w przyszłość. Krytycznie badamy to, co wymierne i empiryczne, co widzimy, co jest i było – ale niewiele uwagi poświęcamy temu, co może i powinno być.

Edukacja pokojowa musi kłaść większy nacisk na przyszłość - a dokładniej na przewidywanie, projektowanie, planowanie i budowanie preferowanej przyszłości.

W świecie, w którym realizm polityczny mocno trzyma się rządów społeczeństwa, utopijne myślenie jest odrzucane jako fantazja. Jednak utopijne wizje zawsze odgrywały ważną rolę w promowaniu zmian społecznych i politycznych. Elise Boulding, wybitna badaczka pokoju i pedagog, mówiła o tym, jak utopijny obraz spełnia dwie funkcje: 1) satyryzowaniu i krytykowaniu społeczeństwa takim, jakie jest; i 2) opisać bardziej pożądany sposób organizacji ludzkich spraw (Boulding, 2000).

Betty Reardon (2009) podnosi wartość utopijnego obrazowania w podobnym duchu:

„Utopia jest brzemienną ideą, uformowaną w umyśle jako możliwość, do której możemy dążyć, a w dążeniu nauczyć się realizować tę koncepcję, urzeczywistniać ją. Bez poczęcia nowe życie, zarówno w społeczeństwie ludzkim, jak iw istotach ludzkich, nie może stać się rzeczywistością. Utopia jest koncepcją, pierwotną ideą, z której nowe życie w nowym porządku społecznym może wyrosnąć na realny cel polityczny, zrodzony z procesu politycznego i uczenia się, który może przekształcić się w zmieniony porządek społeczny; być może to, co nazwaliśmy kulturą pokojem, nową rzeczywistością świata. Bez koncepcji germinalnej istnieje niewielka szansa, aby lepszy świat ewoluował od możliwości do rzeczywistości”.

Pozwólcie, że powtórzę tę ostatnią linijkę, ponieważ myślę, że oddaje ona dużą część stojącego przed nami wyzwania:

"Bez koncepcji germinalnej istnieje niewielka szansa, aby lepszy świat ewoluował od możliwości do rzeczywistości”.

Tak więc, mając niewiele czasu, który mi pozostał, naprawdę chcę zagłębić się w możliwości i wyzwania dotyczące tego, jak edukacja pokojowa może pedagogicznie poprowadzić nas w tym przyszłym kierunku.

Zacznijmy od rozwiązania dylematu psychologicznego. Obrazy przyszłości, które zazwyczaj posiadamy, są zakorzenione w naszym obecnym doświadczeniu świata i naszych interpretacjach przeszłości. Innymi słowy, nasze postrzeganie tego, co przyniesie przyszłość, jest często liniową projekcją, samospełniającą się przepowiednią. Wszelki pesymizm, jaki mamy w chwili obecnej, zakorzeniony w bardzo realnych doświadczeniach historycznych, prowadzi nas do projektowania „prawdopodobnych” przyszłości, które są podstawowymi kontynuacjami przeszłych trajektorii.

To myślenie zostaje uchwycone i utrwalone w naszej wyobraźni dzięki przewadze dystopijnych powieści i mediów skierowanych do młodych dorosłych. Nie zrozum mnie źle, uwielbiam dobrą powieść lub film dystopijny, zawiera ostrzeżenie przed tym, co nadejdzie, jeśli nie zmienimy kursu. Jednak dystopijne media nie pomagają nam w zmianie myślenia o przyszłości z „prawdopodobnego” (co jest prawdopodobnie oparte na naszej obecnej ścieżce) - do „preferowanej”, sprawiedliwej przyszłości, której naprawdę pragniemy. Kiedy prowadzę warsztaty dotyczące przyszłości ze studentami – lub dorosłymi – ta pułapka myślenia przedstawia się jako poważna przeszkoda. Kiedy poproszono ich o zastanowienie się nad ćwiczeniem, w którym uczniowie zostali poproszeni o przemyślenie i opisanie preferowanego przyszłego świata, powszechną odpowiedzią jest to, że „to naprawdę trudne!” lub „Po prostu nie mogłem przestać myśleć o tym, co myślę, że się wydarzy” lub po prostu „wydaje się nierealne”, aby wyrazić bardziej utopijny obraz przyszłości.

Ważne jest, abyśmy zrozumieli, że istoty ludzkie konstruują rzeczywistość w swoich umysłach, zanim zaczną na nią działać zewnętrznie, dlatego sposób, w jaki myślimy o przyszłości, kształtuje również działania, które podejmujemy w teraźniejszości. Tak więc, jeśli mamy negatywne poglądy na przyszłość, jest bardzo mało prawdopodobne, że zmienimy nasz obecny kurs. Z drugiej strony, jeśli mamy pozytywne obrazy preferowanej przyszłości, jest bardziej prawdopodobne, że podejmiemy pozytywne działania w teraźniejszości.

To jest coś, co zbadał holenderski historyk i futurolog Fred Polak (w tłumaczeniu i przytoczeniu przez Boulding, 2000). Odkrył, że na przestrzeni dziejów społeczeństwa, które posiadały pozytywne obrazy przyszłości, były uprawnione do podejmowania działań społecznych, a te, którym brakowało pozytywnych obrazów, popadały w społeczny rozkład.

Częścią wyzwania jest to, że nasza edukacja nie wyposaża uczniów w odpowiednie metody i sposoby myślenia o przyszłości. Myślenie i konstruowanie preferowanej przyszłości wymaga wyobraźni, kreatywności i zabawy. Więc oczywiście nie powinno dziwić, że wielu naszych najbardziej proroczych myślicieli utopijnych zostało przeszkolonych w sztukach twórczych. Wszelkie programy nauczania lub przedmioty szkolne, które mogą obejmować takie formy myślenia - sztukę, muzykę, nauki humanistyczne - od dziesięcioleci stanowią przeszkodę dla neoliberalnych reform edukacji. Takie programy nauczania nie są uważane za niezbędne do uczestnictwa studentów w obecnym porządku gospodarczym. Prawdopodobnie wielu z nas tutaj w pewnym momencie życia usłyszało: „Nie możesz dostać pracy z tym stopniem”.

Otwarcie się na myślenie o preferowanej przyszłości wymaga, przynajmniej tymczasowo, odejścia od racjonalnego myślenia i przyjęcia naszych intuicyjnych i uczuciowych sposobów myślenia, poznania i bycia. Możemy to zrobić na wiele sposobów.

Elise Boulding (1988) kładła nacisk na grę mentalną i obrazowanie jako narzędzia wyzwalające wyobraźnię. Jeśli chodzi o grę mentalną, cytuje Huizingę, który zauważył, że „gra pozwala nam wiedzieć, że jesteśmy istotami czymś więcej niż racjonalnymi, ponieważ bawimy się, a także wiemy, że się bawimy – i decydujemy się na zabawę, wiedząc, że jest to irracjonalne” (s. 103). ). Dorośli bawią się, ale w bardzo zrytualizowany sposób. Straciliśmy swobodę zabawy, która jest nieodłączna od młodości. Tak więc powrót do zabawy u dorosłych jest niezbędny do odzyskania naszej wyobraźni społecznej.

Obrazowanie to kolejne narzędzie wyzwalające wyobraźnię. Cytując moją koleżankę Mary Lee Morrison (2012):

„Wszyscy jesteśmy obrazami. W głębi siebie nosimy wrażenia, fragmenty, obrazy, widoki, dźwięki, zapachy, uczucia i przekonania. Czasami reprezentują one rzeczywiste lub wyimaginowane wydarzenia z naszej przeszłości. Czasami mogą reprezentować nasze nadzieje i marzenia na przyszłość. Czasami te obrazy przychodzą do nas w snach, kiedy śpimy. Czasami w marzeniach. Czasami te obrazy są przerażające. Czasami nie ”.

Istnieje wiele różnych metod obrazowania, w tym fantazja swobodnego pływania (forma zabawy), marzenia o ucieczce na jawie, świadoma przeróbka snów podczas snu, a w edukacji przyszłości używamy dużo ukierunkowanego obrazowania przyszłości osobistej i społecznej (Boulding, 1988). Ta ostatnia forma czerpie ze wszystkich pozostałych w sposób skupiony i celowy. Jest to podstawa modelu preferowanych przyszłych warsztatów opracowanych przez Warrena Zeiglera, Freda Polaka i Elise Boulding, które ostatecznie przekształciły się w warsztaty, które Elise regularnie prowadziła w latach 1980. na temat „Obrazowania świata bez broni jądrowej”.

Wielu wychowawców pokoju, szczególnie ci pracujący na uczelniach wyższych, może czuć się nieswojo, korzystając z niektórych z tych kreatywnych, zabawnych metod w swoim nauczaniu. To zrozumiałe, że tak jest. Większość z nas została zindoktrynowana, aby wierzyć, że nie tak dzieje się w szkolnictwie wyższym. Uczymy również w instytucjach akademickich, które walidują ograniczony zakres sposobów poznania i bycia. Nasi rówieśnicy mogą patrzeć na nas z góry lub, jak to często bywa w moim przypadku, spotykamy się ze zdezorientowanymi spojrzeniami naszych kolegów, gdy przechodzą obok naszej klasy i widzą uczniów uczestniczących w teatrze uciskanych zajęć, śmiejących się i rzeźbiących swoje ciała. metafory ucisku lub granie w gry. Chociaż akceptacja przez naszych kolegów akademickich może mieć kluczowe znaczenie dla naszego bezpieczeństwa pracy w środowisku akademickim, nie powinniśmy pozwalać, by przeszkadzała w prowadzeniu znaczącej i budującej znaczenie nauki, która wyposaża uczniów w wiedzę, umiejętności i kreatywność, aby zaprojektować spokojniejszą przyszłość.

Podczas gdy zabawa i obrazowanie mają kluczowe znaczenie dla uwolnienia wyobraźni, musimy również umieścić te sposoby poznawania i przebywania w bardziej wszechstronnych ramach pedagogicznych dla zmiany społecznej. Kilka lat temu Betty Reardon (2013) wyartykułowała trzy tryby refleksyjnego dochodzenia, które pasują do pedagogiki zaangażowania politycznego. Te 3 tryby – krytyczny/analityczny, moralny/etyczny i kontemplacyjny/ruminacyjny – mogą działać razem jako rusztowanie dla praktyki uczenia się, którą można zastosować do formalnego i nieformalnego uczenia się na rzecz pokoju i zmiany społecznej.

Refleksja krytyczna/analityczna jest podejściem generalnie synonimem krytycznej edukacji pokojowej, którą opisałem wcześniej. Wspiera rozwój krytycznej świadomości, która jest niezbędna do zakłócania założeń światopoglądowych niezbędnych do osobistej zmiany i politycznej skuteczności.  Refleksja moralna i etyczna zachęca do rozważenia szeregu odpowiedzi na dylemat społeczny podniesiony podczas krytycznej/analitycznej refleksji. Zachęca ucznia do rozważenia odpowiedniej reakcji etycznej/moralnej.   Kontemplacyjny/ruminacyjny refleksja zapewnia orientację na przyszłość, zachęcając ucznia do wyobrażenia sobie preferowanej przyszłości zakorzenionej w ich etyczno-moralnym wszechświecie.

Zaadaptowałem te tryby refleksyjnego dociekania jako ramy pedagogiczne zarówno w moim formalnym, jak i nieformalnym nauczaniu (Jenkins, 2019). Moja sekwencja jest podobna, ale z dodatkowymi wymiarami. Rozpoczynam od krytycznej / analitycznej refleksji, aby wesprzeć uczących się w badaniu świata takim, jakim jest. Następnie przechodzę do refleksji etycznej, zapraszając uczniów do oceny, czy istniejący świat jest zgodny z wyznawanymi przez nich wartościami oraz ich orientacjami moralnymi i etycznymi. To świetna okazja, aby wprowadzić istniejące ramy etyczne. Gorąco zachęcam do korzystania z Manifest nowej normalności ze względu na swoją aktualność. Dla zainteresowanych Globalna Kampania już opracowała i opublikowała kilka zapytań dotyczących jej wykorzystania (patrz: „Przegląd naszej pedagogiki w kroczeniu ścieżką do nowej normalności”). Możesz również rozważyć zastosowanie innych ram normatywnych, takich jak Karta Ziemi, Powszechna Deklaracja Praw Człowieka oraz Deklaracja i Program Działania ONZ w sprawie kultury pokoju, które ustanawiają zestaw „wartości, postaw, tradycji i sposobów zachowania i sposoby życia”, które mogłyby praktycznie służyć jako podstawa pokojowego ładu światowego. Zakładając, że uczniowie uznają, że obecny świat nie zgadza się z tymi ramami i ich własnymi wartościami, stamtąd wnoszę możliwość refleksji kontemplacyjnej i ruminacyjnej, którą zazwyczaj ułatwiam poprzez procesy twórcze, które sprzyjają wyobrażaniu sobie tego, co jest preferowane i co może być. I wreszcie, aby wesprzeć umożliwienie uczniom podjęcia działań w zakresie tych wizji, zachęcam ich również do projektowania przyszłych propozycji, angażowania się w ocenę wzajemną i ustalania planów przedstawiania pedagogicznych i politycznych strategii urzeczywistniania wizji.

Moją nadzieją i intencją dzielenia się pewnymi praktycznymi, pedagogicznymi spostrzeżeniami z mojego osobistego doświadczenia, jest pobudzenie refleksji na temat nadziei i obietnicy edukacji pokojowej jako narzędzia budowania sprawiedliwej i pokojowej przyszłości. Martwię się, że edukacja pokojowa, bez orientacji na przyszłość, pozostaje niewiele więcej niż działaniem krytycznego, racjonalnego myślenia. Jako edukatorzy pokoju stajemy przed wieloma bardzo realnymi wyzwaniami pedagogicznymi w wychowaniu na rzecz ustanowienia kultur pokoju. Krytyczne zrozumienie naszego świata niewiele znaczy, jeśli nie znajdziemy również sposobów na pedagogiczne pielęgnowanie wewnętrznych przekonań, które są podstawą form pokojowych, zewnętrznych działań politycznych, niezbędnych do budowania i konstruowania bardziej preferowanej przyszłości.

Ponieważ zbliża się nowy rok szkolny, przynajmniej dla tych z nas na półkuli północnej, zachęcam nauczycieli do rozważenia zintegrowania niektórych z tych podstawowych pytań dotyczących myślenia o, wyobrażania sobie, planowania i ustanawiania „nowej normy” po COVID -19 świat do swoich programów nauczania.

Chciałbym zakończyć cytatem mojej przyjaciółki i mentorki Betty Reardon (1988), która przypomina nam, że „jeśli mamy wychowywać do pokoju, zarówno nauczyciele, jak i uczniowie muszą mieć jakieś pojęcie o zmienionym świecie, dla którego się kształcimy. . ” Dla edukacji pokojowej konieczne jest, aby przyszłość nadeszła teraz.

Dziękuję Ci.

O autorze

Dr Tony Jenkins ma ponad 19-letnie doświadczenie w kierowaniu i projektowaniu budowania i międzynarodowych programów edukacyjnych i projektów oraz kierowaniu międzynarodowym rozwojem studiów nad pokojem i edukacją pokojową. Tony jest obecnie wykładowcą w Programie Studiów Sprawiedliwości i Pokoju na Georgetown University. Od 2001 r. Pełnił funkcję dyrektora zarządzającego Międzynarodowego Instytutu Edukacji Pokojowej (IIPE), a od 2007 r. Jako Koordynator Globalnej Kampanii na rzecz Pokoju Edukacji (GCPE). Badania stosowane Tony'ego koncentrują się na badaniu wpływu i skuteczności metod i pedagogiki edukacji pokoju w pielęgnowaniu osobistych, społecznych i politycznych zmian i transformacji. Interesuje się również formalnym i nieformalnym projektowaniem i rozwojem edukacji, ze szczególnym uwzględnieniem szkolenia nauczycieli, alternatywnych podejść do globalnego bezpieczeństwa, projektowania systemów, rozbrojenia i płci.

Referencje i zasoby

Bądź pierwszym komentarzem

Dołącz do dyskusji ...