„Jeśli poważnie podchodzimy do pokoju i rozwoju, musimy poważnie traktować kobiety”

„Jeśli poważnie podchodzimy do pokoju i rozwoju, musimy poważnie traktować kobiety”

Ambasador Anwarul K. Chowdhury

(Opublikowane z: SDGs dla wszystkich. 26 marca 2017)

Bez pokoju rozwój jest niemożliwy, a bez rozwoju nie można osiągnąć pokoju, ale bez kobiet nie jest możliwy ani pokój, ani rozwój, pisze Ambasador Anwarul K. Chowdhury, były podsekretarz generalny i wysoki przedstawiciel ONZ. Jest uznanym na arenie międzynarodowej inicjatorem rezolucji RB ONZ 1325 jako przewodniczący Rady Bezpieczeństwa ONZ w marcu 2000 roku.

NOWY JORK (IDN) – Największe doroczne spotkanie aktywistek zajmujących się sprawami kobiet ze wszystkich części świata zgromadzonych w ONZ zakończyło się 24 marca po dwutygodniowym spotkaniu. To spotkanie to regularne sesje Komisji ds. Statusu Kobiet. W tym roku była to 61. sesja Komisji (ONZ CSW 61). Wielu uczestników tych sesji ma bezpośrednie, oddolne kontakty z nogami na ziemi i rozumie wyzwania i przeszkody – fizyczne, ekonomiczne, polityczne, społeczne, kulturowe i związane z postawami – z jakimi borykają się kobiety na co dzień.

Odłącz się od rządu i społeczeństwa obywatelskiego

UN Women komunikat prasowy wydany po zakończeniu głosowania: „Tegoroczny Prowizja przyciągnął udział 162 państw członkowskich, w tym 89 przedstawicieli na szczeblu ministerialnym. Ponad 3,900 przedstawicieli z 580 organizacji społeczeństwa obywatelskiego przybyło do Nowego Jorku ze 138 krajów, co świadczy o rosnącej sile i jedności głosów kobiet na całym świecie”.

Owszem, siedziba ONZ i jej okolice tętniły życiem od tych uczestników CSW, ale większość z nich znajdowała się poza salą konferencyjną, w której odbywały się formalne obrady porządku obrad dorocznej sesji Komisji. Większość z nich odwiedzała cztery rozproszone miejsca poza budynkiem ONZ, gdzie organizacje pozarządowe zorganizowały 450 równoległych wydarzeń, które miały wybitny wkład w szeroko zakrojone kwestie mające znaczenie i znaczenie dla kobiet i dla całej ludzkości.

Przedstawiciele państw członkowskich nie mieli czasu ani nawet zainteresowania, aby skorzystać z tak cennych perspektyw i doświadczeń z życia wziętych. Istniał wyraźny rozdźwięk między procesem międzyrządowym w CSW a obradami, w których uczestniczyli przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego. Jeden głos organizacji pozarządowych ubolewał: „Kobietom z Globalnego Południa odmówiono dostępu do UNCSW z najbardziej rasistowskich i ksenofobicznych powodów na przestrzeni lat”.

Dostępu nie miały też organizacje pozarządowe uznane przez UN DPI. Ta rozbieżność okazuje się bardzo kosztowna w rozwijaniu agendy kobiet wyrażonej przez CSW. Nie wróży to dobrze dla procesu CSW i powinno być przedmiotem kompleksowej i wspólnej pracy państw członkowskich, społeczeństwa obywatelskiego i sekretariatu ONZ.

Global-Grassroots Odłącz

Ponadto istnieje drugi rozdźwięk, który w jakiś sposób oddzielił zaangażowanych na całym świecie przedstawicieli organizacji pozarządowych od oddolnych przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego z krajów znajdujących się w trudnej sytuacji. Ten brak kontaktu może podważyć solidarność kobiet, która jest potrzebna w tej chwili, ponieważ następuje wycofanie zdobyczy kobiet osiągniętych od czasu Konferencja kobiet w Pekinie w 1995 r..

Tegoroczna sesja CSW i wyzwania, przed którymi stanęła, została zwięźle wyrażona w: Raport o Otwartej Demokracji z 23 marca autorstwa Nazika Awad artykułowanie: „Osiągnięcia ruchu na rzecz praw kobiet w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat są obecnie zagrożone przez zamknięte granice i rosnącą nietolerancję. Sprawiedliwość płci nie może zostać osiągnięta bez siły solidarność kobiet całym świecie. Prawa kobiet grupy na całym świecie stają do walki; nie tylko ze względu na cele, które wspierają, ale ze względu na samo ich istnienie. Autorytaryzm, fundamentalizm, populizm i terroryzm dominują każdego dnia w coraz większej liczbie krajów, podczas gdy organizacje zajmujące się prawami kobiet mają coraz mniejszą przestrzeń do pracy, zarówno lokalnie, jak i globalnie.

„Oddolne ruchy kobiet w konfliktach i niestabilnych krajach są dławione w nieprzyjaznych warunkach pracy. Bez solidarności i wsparcia ze strony bardziej ugruntowanych grup kobiecych w krajach rozwiniętych, ruch kobiecy powoli zniknie i straci całą przewagę zdobytą w ciągu ostatniej dekady”.

Męska nieobecność i brak zainteresowania rozłączają się

Trzeci rozdźwięk jest bardziej nieodłączny i długotrwały – wyraźna nieobecność, której towarzyszy znaczny brak zainteresowania mężczyzn w obradach CSW. Wśród blisko 4000 uczestników organizacji pozarządowych i państw członkowskich CSW nie zyskuje uwagi i znaczenia, na jakie zasługuje od mężczyzn.

Mężczyznom nie udaje się połączyć obrad CSW dotyczących kwestii kobiet jako mających z kolei najbardziej wszechstronny wpływ na globalną agendę na rzecz pokoju, rozwoju i praw człowieka. Z drugiej strony mężczyźni, którzy są widocznie aktywni w programie CSW, są głównie po to, by podważyć równość i upodmiotowienie kobiet. Żaden ludzki wysiłek nie ma sensu i nie ma sensu, jeśli nie ma w centrum kobiet, a mężczyźni powinni to zrozumieć wcześniej niż później.

Z priorytetowym tematem sesji „Ekonomiczne upodmiotowienie kobiet w zmieniającym się świecie pracy”, rozważania koncentrowały się na obszarach od równej płacy i nieodpłatnej pracy kobiet do godnej pracy, usuwaniu barier dyskryminacji i inwestowaniu w dostęp kobiet do technologii cyfrowej i ekologicznej gospodarki.

Koniec nierówności ekonomicznych jest teraz bardziej odległy

Raport OXFAM International z 2 marca 2017 r. „Gospodarka, która pracuje dla kobiet” dostarczył świeżej energii intelektualnej podczas różnych wydarzeń CSW 61. Jego twierdzenie, że „kobiety na całym świecie stoją w obliczu nowych zagrożeń, które mogą zniweczyć dziesięciolecia ciężko wywalczonych praw i wykoleić wysiłki na rzecz zakończenia skrajnego ubóstwa… postęp w kierunku równości kobiet grozi odwróceniem, co uniemożliwi światowym przywódcom Zakończyć skrajne ubóstwo do 2030 roku”.

OXFAM prognozuje, że „przy obecnych stawkach czas potrzebny na zniwelowanie 23-procentowej globalnej różnicy płac między mężczyznami i kobietami wynosi 170 lat, czyli o 52 lata dłużej niż jeszcze rok temu. A w ciągu ostatnich pięciu lat fundusze darczyńców bezpośrednio na rzecz organizacji praw kobiet zmniejszyły się o ponad połowę. Wszystko to grozi odwróceniem praw kobiet”, zachęcając, że „każdy ma do odegrania rolę w zapewnieniu, że nie nastąpi wycofanie praw kobiet”.

Pomimo wieloletnich wysiłków, według OXFAM, „nierówność płci w gospodarce powróciła do stanu z 2008 r., a miliony kobiet na całym świecie nadal borykają się z niskimi zarobkami, brakiem godnych, bezpiecznych miejsc pracy oraz ciężką i nierówną odpowiedzialnością za nieodpłatną pracę opiekuńczą, taką jak prace domowe i opieka nad dziećmi”. Koszt nierówności jest ogromnym obciążeniem dla społeczeństwa, które w ujęciu ekonomicznym sięga nawet 9 bilionów dolarów w krajach rozwijających się. Szacuje się, że coroczna globalna wartość nieodpłatnej pracy opiekuńczej kobiet wynosi 10 bilionów dolarów.

Chociaż prawie połowa światowej siły roboczej w rolnictwie to kobiety, jak zauważa raport OXFAM, kobiety posiadają mniej niż 20% gruntów rolnych. Jednocześnie 60% chronicznie głodnych ludzi na świecie to kobiety lub dziewczęta. Nie możemy osiągnąć globalnego celu Zero Hunger bez kobiet. W obliczu tej rzeczywistości trudnych wyzwań, które często mutują i pojawiają się ponownie, czy naprawdę możemy powiedzieć, że „teraz widzimy, jak zdrowa nietolerancja dla nierówności przeradza się w stanowczą i pozytywną zmianę”, jak ogłosiła szefowa UN Women w swoim oświadczeniu na zakończenie sesji .

Niektóre zyski CSW 61

Pomimo ogromnych przeszkód, uważam, że CSW 61 osiągnął znaczne korzyści, kontynuując podkreślanie proaktywnych środków potrzebnych dziewczętom obok kobiet. Warto również zwrócić uwagę na rolę mediów, przemoc w cyberprzestrzeni oraz równość cyfrową.

Rezolucja RB ONZ nr 1325 i piąta światowa konferencja w sprawie kobiet

Jednocześnie mocno wierzę, że dwa obszary, na które powinien zwrócić uwagę CSW 61, to: Rezolucja Rady Bezpieczeństwa ONZ 1325 w sprawie „kobiet, pokoju i bezpieczeństwa” oraz wspólną propozycję Przewodniczącego 66. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ i Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych w dniu 8 marca 2012 r. dotyczącą zwołania przez Organizację Narodów Zjednoczonych Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w 2015 r., dwadzieścia lat później ostatni szczyt kobiet w Pekinie.

Podkreślali: „Biorąc pod uwagę, że kobiety stanowią połowę ludzkości oraz nieodłączną wagę i znaczenie spraw kobiet dla globalnego postępu, najwyższy czas zwołać taką światową konferencję, tym bardziej, że świat przechodzi ogromne zmiany we wszystkich fronty mające zarówno pozytywne, jak i inne implikacje dla kobiet”.

Ta propozycja musi zostać ożywiona i zrewidowana, aby zaplanować piątą konferencję kobiet w 2020 roku, 25 lat po Pekinie. UN Women, będąca liderem we wdrażaniu rezolucji RB ONZ 1325, powinna wykorzystać fakt, że przyjęcie 1325 otworzyło przed kobietami bardzo wyczekiwane drzwi.

Potrzebna zmiana kultury patriarchalnej

Sekretarz generalny António Guterres w swoim orędziu z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet powiedział bardzo słusznie, że „Prawda jest taka, że ​​północ i południe, wschód i zachód – i nie mówię o żadnym społeczeństwie, kulturze czy kraju w szczególności – wszędzie, nadal mają kulturę zdominowaną przez mężczyzn”.

Szkoda, że ​​w drugiej dekadzie XXI wieku szeroko zakorzenione są szeroko zakorzenione normy i praktyki dyskryminacyjne wobec kobiet. Bariery strukturalne oraz nierówności społeczne i gospodarcze utrudniają parytet płci w rządach krajowych na całym świecie. Udział w życiu politycznym, dyskryminacja prawna, w tym prawa do ziemi i dziedziczenie, własność przedsiębiorstwa to obszary, które wymagają zdecydowanych interwencji strategicznych na rzecz równości.

Oczywiście nie powinniśmy lekceważyć znaczenia praw seksualnych i reprodukcyjnych, które były najbardziej kontrowersyjną kwestią w Pekinie i wciąż budzą największe kontrowersje w negocjacjach ONZ. Ponadto wykorzenienie ubóstwa jest pierwszą i najważniejszą troską kobiet, ponieważ większość ubogich na świecie to kobiety, a feminizacja ubóstwa jest rzeczywistością zarówno w biednych, jak i bogatych krajach. Rosnący militaryzm i militaryzacja jeszcze go pogorszyły.

Wzmocnienie przywództwa politycznego kobiet będzie miało doniosły wpływ na każdy poziom społeczeństwa i sytuację globalną. Umocnione politycznie kobiety wnoszą do stołu decyzyjnego ważne i odmienne umiejętności i perspektywy w porównaniu z mężczyznami.

Jedną z inspirujących lekcji, których nauczyłam się w moim życiu, jest to, że nigdy nie powinniśmy zapominać, że kiedy kobiety – połowa z siedmiu przecinek dwa miliarda ludzi na świecie – są marginalizowane, nie ma szans, aby nasz świat uzyskał dystrybucyjny rozwój i trwały pokój w prawdziwym tego słowa znaczeniu . Chociaż kobiety są często pierwszymi ofiarami konfliktów zbrojnych, muszą być również i zawsze uznawane za klucz do rozwiązania konfliktu. Jestem głęboko przekonany, że jeśli kobiety nie zaangażują się w krzewienie kultury pokoju na równi z mężczyznami, trwały pokój nadal będzie nam umykał.

Pamiętajmy, że bez pokoju rozwój jest niemożliwy, a bez rozwoju nie można osiągnąć pokoju, ale bez kobiet nie jest możliwy ani pokój, ani rozwój.

ONZ poprowadzi transformacyjne zmiany na rzecz równości kobiet

Transformacyjna zmiana na rzecz równości kobiet i kultury pokoju nie nastąpi bez osobistego zaangażowania każdego z nas. Skoncentrujmy się na pozbyciu się nierówności płci oraz uprzedzeń i dyskryminacji wobec kobiet z naszego sposobu myślenia, a także z rzeczywistych sytuacji. Nierówność będzie trwać, a nawet rozkwitać bez żadnego wysiłku, ponieważ kultura temu sprzyja. Działanie jest potrzebne tylko wtedy, gdy chcemy się go pozbyć.

Podpisana w 1945 roku Karta Narodów Zjednoczonych była pierwszym międzynarodowym porozumieniem potwierdzającym zasadę równości kobiet i mężczyzn. Od tego czasu ONZ pomogła stworzyć historyczną spuściznę strategii uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym, globalnych ram prawnych, standardów, programów i celów mających na celu poprawę statusu kobiet na całym świecie.

W swoim przemówieniu do CSW 61, które zostało otwarte 13 marca 2017 r., obiecując prawdziwą równość kobiet, sekretarz generalny Guterres stwierdził, że „Potrzebujemy zmiany kulturowej – na świecie i w naszej Organizacji Narodów Zjednoczonych”. Życzmy mu wszyscy powodzenia w osiągnięciu tego, bo to samo w sobie może być jego dziedzictwem. [IDN-InDepthNews – 26 marca 2017]

(Przejdź do oryginalnego artykułu)

 

zamknięte
Dołącz do Kampanii i pomóż nam #SpreadPeaceEd!
Proszę o przesłanie e-maili:

2 thoughts on “‘If We are Serious About Peace and Development, We Must Take Women Seriously’”

Dołącz do dyskusji ...

Przewiń do góry