Uwzględnianie radykalnej integracji: praktyczne kroki tworzenia przekrojowego, interwencjonistycznego sylabusa

(Opublikowane z: Visible Pedagogy, a Teach@CUNY Project, August 14, 2020)

Autor: Barrie Gelles

Do tej pory wszyscy zdaliśmy sobie sprawę, że przygotowania do nadchodzącego semestru jesiennego nie będą przypominać żadnego innego sierpnia wypełnionego przygotowaniami do programu. Niezależnie od tego, czy planujemy kurs zdalny, cyfrowy lub hybrydowy, czy też ostrożną, nieznaną wersję kursu osobistego, cały semestr należy zaplanować tak, aby „spodziewać się nieoczekiwanego”. To trudne zadanie pedagogiczne staje się bardziej skomplikowane, jeśli masz do przygotowania wiele kursów, a jeszcze trudniejsze, jeśli uczysz na więcej niż jednej uczelni.

Semestr i wszystkie jego pułapki pedagogiczne będą niepodobne do niczego, z czym kiedykolwiek się spotkaliśmy. Nie możemy polegać na naszych typowych osobistych metodach nauczania, nasze programy nauczania muszą zostać napisane od nowa, a większość naszych zadań musi zostać ponownie opracowana. Jeśli wszystko musi się zmienić, dlaczego nie skorzystać z okazji, aby przemyśleć nasze kursy?

Wielu naszych kolegów zaczyna myśleć o przeformułowaniu naszych przygotowań do kursu właśnie w ten sposób — potencjalnie pozytywną zmianę w nieuniknionych okolicznościach. Kilku naszych kolegów napisało o tym pomyśle, na przykład Cathy N. Davidson i Dianne Harris, które napisały artykuł, w którym zadano pytanie: „A co, jeśli uczelnie postrzegają tę jesień nie tylko jako nagły wypadek na kampusie o epickich rozmiarach… ale także jako zdumiewający szansa edukacyjna?” (Możesz przeczytać cały artykuł na tym ogniwie).

W duchu przyjęcia zmian i mając nadzieję na uchwycenie momentu, w którym tak wielu z nas przeczesuje nasze programy nauczania, chciałbym podzielić się kilkoma praktycznymi krokami w zakresie przekrojowego, interwencjonistycznego projektowania programów nauczania. Te pomysły zapisałem na piśmie na panel poświęcony nauczaniu włączającemu na konferencji Stowarzyszenia Teatru w Szkolnictwie Wyższym, ale są to sprawdzone metody, które zgłębiam od lat. Od wielu lat włączam te elementy do moich kursów, rozłożonych na dwie dyscypliny i trzy uczelnie. Nalegam na tę inkluzywność, ponieważ chcę, aby moje kursy były dostępne, przyjazne, interwencyjne i budujące dla każdego ucznia, który może zapisać się na kurs. Umieszczenie tych inicjatyw i zasad w moich klasach — osobiście i w wersji cyfrowej — w ogromnym stopniu wpłynęło na etos i dynamikę społeczności klasowej. Czy to więcej pracy? Tak, ale warto.

Podejmowanie kroków zmierzających do radykalnej integracji nie jest jedynie osobistą inicjatywą pedagogiczną; jest to także polityczny punkt widzenia. Sposób, w jaki wybieramy strukturę naszych klas (dosłownie lub metaforycznie, fizycznie lub cyfrowo) jest dla nas sposobem na modelowanie społeczeństwa w miniaturze. Tworzymy małe światy w naszych salach lekcyjnych, w wyznaczonej przestrzeni, przez skończoną ilość czasu. Pytam więc: jak chcesz zmienić świat w tym roku?

Radykalne włączenie do programu nauczania: praktyczne kroki

Opracował Barrie Gelles w ramach prezentacji na sesję ATHE 2020: „Nauczanie włączające: zadania, oceny, zasady kursu”

Ten przewodnik po praktycznych krokach nie jest w żaden sposób wyczerpujący. To jest dokument na żywo (który można przeglądać pod tym linkiem google), które będą stale aktualizowane i poprawiane. Ten zasób zawiera kilka początkowych kroków do interwencji w typową treść sylabusa, zasady, zadania i oceny. Jest to platforma startowa dla wielu innych sposobów objęcia radykalnej inkluzywności ze świadomością, że wszystkie interwencje muszą być intersekcjonalne.

Holistyczne zmiany dla radykalnej inkluzywności; Albo jak zdekonstruować Hegemoniczny Syllabus

  • Pozbądź się idei jednolitości – to nie jest sprawiedliwe!
  • Każdy uczeń doświadczy kursu inaczej w zależności od okoliczności i tożsamości – oprzyj się!
  • Jeśli uznasz, że każdy uczeń ma indywidualne potrzeby, zaczniesz tworzyć zajęcia, które mają wbudowaną elastyczność.
  • Nie bój się dobroci - bycie dobrym nie zmniejsza dyscypliny ani wiedzy uczonego. Unikanie dobroci i łagodności w swojej pedagogice jest zinternalizowanym zachowaniem antyfeministycznym.
  • Utwórz kwestionariusz dla uczniów, który mogą wypełnić przed lub pierwszego dnia zajęć, który pozwoli im podzielić się wszystkim, co chcieliby, abyś wiedział; nie każ im robić tego na głos w klasie; daj im szansę na napisanie/wpisanie/nagranie go i przesłanie go do Ciebie prywatnie.
  • Utrzymuj otwarte linie komunikacyjne, aby uczniowie zrozumieli, że mogą skontaktować się z Tobą w celu zażądania zmian bez osądzania lub karania.
  • Jasno sprecyzuj swoje oczekiwania. Równie jasno przedstawiaj swoje zakwaterowanie. Poinformuj uczniów, że nie będą karani za chorobę, zmaganie się z wydarzeniami życiowymi lub potrzebę dostosowania. Bycie człowiekiem nie czyni ich mniej uzdolnionymi uczniami. Nie możesz pomóc im odnieść sukcesu, jeśli boją się z tobą porozmawiać.
  • Normalizuj porażki jako część procesu uczenia się.
  • Znajdź miejsca w projekcie sylabusa, aby zadania miały element wyboru (patrz przykłady poniżej) i aby rubryki kursów były zorientowane na ucznia, włączając uczniów w ich tworzenie. Zapytaj uczniów, czego chcą/muszą się nauczyć i pozwól im sterować niektórymi treściami kursu.

Pedagogika antyrasistowska

  • Historia interwencjonizmu uprzywilejowanego.
  • W programie nauczania umieść pisarzy, artystów i naukowców BIPOC.
  • Wzmocnij uczniów BIPOC w sali – upewnij się, że zachowujesz sprawiedliwość, gdy uczniowie podnoszą ręce i bądź dostrojony do uczniów przemawiających między sobą.
  • Zaangażuj się w projekty castingowe, aby zdemaskować i zdemontować rasizm w historii teatru i obecnej branży.
  • Uwzględnij narracje o wyzwoleniu BIPOC, sukcesie i radości, a nie tylko walce.
  • Nie kontroluj tego, co uczniowie BIPOC śpiewają lub grają na zajęciach; nie pilnuj ciał uczniów BIPOC, prosząc ich o zmianę ubrania, włosów lub jakiegokolwiek innego aspektu ich fizycznego wyglądu, aby dostosować się do modelu białej supremacji.
  • Nie dopasowuj narracji i historii BIPOC po prostu do eurocentrycznego modelu białej supremacji – przemyśl całą strukturę tego, jak oprawisz materiał.
  • Pamiętaj, że „normalne” i „neutralne” idee branży i szkoleń są zakorzenione w białej supremacji. „Standard doskonałości” już/zawsze był przesiąknięty rasizmem.

Tworzenie zróżnicowanej płci i przestrzeni queer w klasie (dosłownie, w przenośni i cyfrowo)

  • Przedstaw się zaimkami pierwszego dnia - sygnalizuje to bezpieczną przestrzeń do ekspresji płciowej.
  • Nie używaj języka płciowego, takiego jak „panie i panowie” lub „chłopaki”. Spróbuj „folks” lub „students”, a nawet „fanów teatru muzycznego”.
  • We wspomnianej ankiecie zaoferuj uczniom możliwość podzielenia się zaimkami przed lub w trakcie pierwszych zajęć bez wzywania ich do publicznego ogłoszenia (patrz sugestia dotycząca ankiety). Uwaga: proszę używać terminu „zaimki”, w przeciwieństwie do „preferowanych zaimków”.
  • Jeśli uczeń jest źle traktowany przez ciebie lub innego kolegi z klasy, dokonaj korekty, przeproś zwięźle za błąd i przejdź dalej. Zachowaj czujność, aby upewnić się, że nie będzie już więcej przypadków niewłaściwego wyrażania płci. Nie zmuszaj ucznia do emocjonalnej pracy, aby poczuć się bardziej komfortowo w tej sytuacji.
  • Usuń swoje założenia dotyczące uczniów – pozwól im powiedzieć, kim są. Nie można oceniać książki po okładce, a prezentacja ucznia nie powinna prowadzić do przypuszczeń.
  • Uwzględnij w programie queer, niebinarnych i trans artystów, pisarzy i naukowców.
  • Zajmij się historią queer w ramach historii hegemonicznej; znajdź miejsca, w których istnieje, nawet jeśli historia hegemoniczna go nie obejmowała.
  • Uwzględnij queerowe narracje o wyzwoleniu, radości i sukcesie, a nie tylko o walce.

Potwierdzanie niepełnosprawności i projektowanie dostępnych zajęć

  • Kiedy myślisz o dostępności, zaoferuj ją WSZYSTKIM uczniom. W ten sposób nie zapewniasz dostępności dla uczniów, którzy zgłosili się z niepełnosprawnością. Niektórzy uczniowie będą mieli niewidoczną niepełnosprawność, niektórzy nie będą gotowi, by upublicznić swoją niepełnosprawność, a niektórzy uczniowie mogą nie rozpoznać swoich potrzeb w zakresie dostępności jako takich.
  • Syllabi powinny być cyfrowe i dostępne. Robiąc z nich żywy dokument, możesz wprowadzać zmiany przez cały semestr (skutecznie!). Ułatwia również uczniom korzystanie z czytników ekranu (pod warunkiem, że korzystasz z odpowiedniej platformy). Informacje należy prezentować na wiele sposobów – każdy odbiera informacje inaczej.
  • Zadania muszą być zróżnicowane, tak aby nie wszystkie przywileje pisania w z góry ustalony sposób. Utwórz kilka zadań, które nie wymagają długich esejów. Wypróbuj zadanie „un-esej”. Dodaj kilka zadań kreatywnych do semestru. Wypróbuj podcast lub projekt cyfrowy!
  • Zezwalaj na komputery, tablety i telefony w klasie. Wielu studentów potrzebuje technologii, aby w pełni uczestniczyć w zajęciach. Technologia może pomóc w zaburzeniach wzroku, upośledzeniach słuchu, funkcjach wykonawczych, upośledzeniach zdolności motorycznych i nie tylko. Pomyśl o umożliwieniu korzystania z technologii w klasie, jak o umożliwieniu uczniom posiadania swoich narzędzi.
  • Wszystkie egzaminy mogą być w formie cyfrowej, do zabrania do domu, otwartej książki i bez terminu. Nie ma prawie nic do zyskania, zmuszając uczniów do przystąpienia do egzaminu w ramach ograniczeń czasowych. Jeszcze lepiej, daj im cały tydzień na pracę nad egzaminem i pozwól im udzielać przemyślanych i przemyślanych odpowiedzi.
  • Nie wymagaj udziału wideo przy powiększeniu. Dla uczniów neuroróżnorodnych – zwłaszcza z problemami z przetwarzaniem sensorycznym i/lub uczniów z autyzmem – korzystanie z wideo w powiększeniu może być niewygodne, rozpraszające, a nawet bolesne.
  • Bądź świadomy fizycznej przestrzeni w klasie i poproś uczniów, aby powiadomili Cię, jeśli potrzebują zmian. Może to być tak oczywiste, jak osoba na wózku inwalidzkim, która nie ma odpowiedniego biurka lub głuchy uczeń, który musi umieścić swoich tłumaczy na określonym miejscu z przodu klasy. Istnieją jednak inne sposoby, w jakie przestrzeń fizyczna wpływa na uczniów – być może siedzenie na twardych krzesłach jest zbyt męczące, aby niektórzy uczniowie mogli usiąść prosto; może światła powodują przeciążenie sensoryczne; itp. Otwórz rozmowę z uczniami.
  • Twórz narzędzia do prezentacji w klasie, które umieszczają najistotniejsze punkty tego, co mówisz na piśmie, tak jak je wypowiadasz (za pomocą projekcji, materiałów informacyjnych lub strony w LMS), aby uczniowie mogli wykorzystać swoje umiejętności wizualnego uczenia się podczas wykładów i dyskusji, gdy ich uczenie się słuchu umiejętności mogą nie wystarczyć. Pamiętaj, aby użyć wizualizacji o wysokim kontraście, nieszeryfowanej czcionki i zastanów się, co uwzględnić (zrównoważenie podstawowych informacji bez przeciążania ekranu).
  • Użyto napisów we wszystkich filmach. Wielu uczniów musi widzieć słowa, a nie tylko je słyszeć – jest to kluczowe dla uczniów niesłyszących, niedosłyszących, niektórych uczniów z autyzmem, niektórych uczniów z problemami z przetwarzaniem sensorycznym, niektórych uczniów z problemami z przetwarzaniem słuchowym itp.
  • Korzystając z Zoom, należy wziąć pod uwagę, że napisy kodowane są problemem dla uczniów niesłyszących, niedosłyszących i uczniów z potrzebami przetwarzania słuchu – Zoom nie zapewnia automatycznie napisów (chociaż istnieją opcje oprogramowania innych firm i można przydzielić bardzo pracochłonną rolę „stenografa” danej osobie). Warto wiedzieć, że Google Meet ma napisy zamknięte, jednak są one niedoskonałe.
  • Stwórz okazje do dyskusji w klasie, które nie są uzależnione od doraźnego i głośnego mówienia. Możesz zaoferować możliwość zapisania pomysłów i przekazania ich na przedzie sali. Możesz oferować cyfrowe rozmowy, aby dać szansę uczniom, którzy borykają się z interakcjami społecznymi, aby mogli wypowiedzieć się cyfrowo.
  • Niektórzy uczniowie będą potrzebować więcej czasu na zwerbalizowanie swoich myśli lub potrzebują alternatywnych środków do wyrażania swoich myśli. Zezwolenie na opcję czatu w Zoom to doskonały sposób na zapewnienie większej dostępności podczas rozmowy. Osobiście staraj się nie poganiać uczniów i nie przerywać im. Możesz być zaskoczony, jak wiele niepełnosprawności wpływa na mowę na wielu poziomach – wymaga to skomplikowanych funkcji poznawczych i motorycznych, które mogą być skomplikowane nawet dla uczniów niepełnosprawnych, którzy wydają się mieć typowe umiejętności mowy.
  • Stwórz okazje do udzielania odpowiedzi i dyskusji na temat materiałów, które nie są w czasie. Na przykład pozwól uczniom przynosić pytania na zajęcia lub uczestniczyć w tablicy dyskusyjnej po zajęciach. Nie każdy potrafi jasno myśleć pod presją czasu lub w pokoju pełnym ludzi.
  •  Jeśli pracujesz z niesłyszącym uczniem, poświęć trochę czasu na nauczenie się kilku podstawowych pozdrowień ASL, aby czuli się mile widziani w przestrzeni. Zapytaj ich, jak chcieliby, aby zostało wypowiedziane ich imię (mówione vs. Rozmawiaj bezpośrednio z uczniem, a nie z tłumaczami. Poświęć trochę czasu, aby dowiedzieć się, jak pracują tłumacze ustni, gdzie muszą siedzieć w klasie i jak to wpłynie na Twojego ucznia, gdy pojawi się zastępca tłumacza. Bądź świadomy swojego ułożenia ciała w stosunku do ucznia niesłyszącego – bądź dla niego widoczny. Podejmij inicjatywę, aby zaoferować uczniom czas, z tłumaczami, na przedyskutowanie, w jaki sposób kurs działa dla nich.
  • Uczniowie słabowidzący i niewidomi będą musieli wcześniej mieć dostęp do materiałów na zajęcia, aby mogli korzystać z narzędzi, które je udostępniają. W ten sposób, gdy korzystasz z mediów wizualnych w klasie, oni już zaangażowali się w materiał. Jeśli nie jest to możliwe, rozdaj im materiały po zajęciach.
  • Do zdjęć należy dołączyć pisemny opis w materiałach. W miarę możliwości mediom wizualnym powinny towarzyszyć opisy dźwiękowe.
  • Niektórzy uczniowie będą mieli problemy z pisaniem; istnieją kroki wykraczające poza zwykłe wskazanie im zasobów kampusu, z których możesz skorzystać. Zastanów się nad dostosowaniem zadania dla nich – pozwól im na przykład je nagrać.

Rozpoznawanie różnic społeczno-ekonomicznych i (nie)równowagi między życiem zawodowym a prywatnym

  • Nie zakładaj, że Twoi uczniowie mają bezpieczeństwo finansowe, stabilny dom lub bezpieczeństwo żywnościowe. Nawet studenci, którzy mieszkają na terenie kampusu, mogą planować wydatki na posiłki i martwić się o to, gdzie będą przebywać podczas przerwy.
  • Niektórzy uczniowie przechodzą przez szkołę, mając pracę i/lub obowiązki rodzinne. Jeśli założysz, że wszyscy uczniowie nie mają żadnych innych zobowiązań poza szkołą, w końcu stworzysz niesprawiedliwą rubrykę sukcesu na kursie. Upewnij się, że zajęcia mogą być wykonane w rozsądnym czasie każdego tygodnia.
  • Nie zakładaj, że wszyscy uczniowie mają dostęp do komputera. Być może dzielą go z wieloma członkami rodziny, a może wcale go nie mają. Mogą nie mieć przez cały czas dostępu do niezawodnego internetu. Pamiętaj, że niektórzy uczniowie będą wykonywać zadania podczas dojazdów do pracy lub przerw w pracy. Niektórzy uczniowie będą czytać i pisać na swoich telefonach, ponieważ nie mają komputera ani tabletu. Czy Twoje materiały szkoleniowe i zadania na to pozwalają?
  • Nie wymagaj udziału wideo przy powiększeniu. Nie wszyscy uczniowie będą mieli przepustowość Internetu umożliwiającą transmisję wideo. Niektórzy uczniowie mogą nie chcieć dzielić się prywatnością swoich domów lub ujawniać warunków życia. Niektórzy uczniowie mogą uczęszczać na zajęcia, opiekując się członkiem rodziny i nie chcą ujawniać tego reszcie klasy.
  • Jeśli to możliwe, staraj się nie zmuszać uczniów do wręczania wydruków. Niektórzy uczniowie nie będą mieli dostępu do drukarek i często ci sami uczniowie nie będą mieli czasu na skorzystanie z biblioteki lub laboratorium komputerowego, aby wydrukować zadanie na czas.
  • Korzystaj z OER (otwartych zasobów edukacyjnych) i tekstów cyfrowych, kiedy tylko możesz – te bezpłatne zasoby pomogą uczniom z ograniczonym budżetem.
  • Bądź elastyczny, jeśli chodzi o terminy, jeśli uczeń ma trudności z żonglowaniem (nie)równowagą między życiem zawodowym a prywatnym – świat się nie skończy, jeśli przedłużysz termin.

Barrie Gelles jest doktoratem kandydat w Program teatralno-widowiskowy i uczy Mowy/Komunikacji at Baruch College i Musical Theatre History w kilku uczelniach spoza CUNY.

zamknięte
Dołącz do Kampanii i pomóż nam #SpreadPeaceEd!
Proszę o przesłanie e-maili:

1 thought on “Embracing Radical Inclusivity: Practical Steps for Creating an Intersectional, Interventionist Syllabus”

  1. Pingback: BODY BODY BODY – Tożsamość i różnorodność ekranu na ekranie

Dołącz do dyskusji ...

Przewiń do góry