Nobelprijs voor de vrede 2018: een leerzaam moment

Het afschaffen van oorlog als voorwaarde om geweld tegen vrouwen te verminderen

De Global Campaign for Peace Education feliciteert de ontvangers van de Nobelprijs voor de vrede 2018 Denis Mukwege en Nadia Murad, die worden erkend voor hun moedige inspanningen om seksueel geweld aan te pakken als oorlogs- en gewapend conflict. Beide Murad, een slachtoffer van een militair seksueel geweld, en Mukwege, een voorstander van slachtoffers, hebben hun leven gewijd aan het uitbannen van militair seksueel geweld tegen vrouwen als een opzettelijk en integraal oorlogswapen.

Deze Nobelprijs biedt een leermoment. Te weinig mensen beseffen hoe integraal geweld tegen vrouwen is voor oorlog en gewapende conflicten. We stellen dat het zo verankerd is dat de enige duidelijke weg naar de vermindering van gewelddadige vrouwen de afschaffing van oorlog is.

Deze Nobelprijs is een kans om te onderwijzen over:

  • de verschillende vormen van militair geweld tegen vrouwen en hun functies in oorlogsvoering;
  • de wettelijke kaders, lokaal van mondiaal, inclusief resoluties van de VN-Veiligheidsraad die betrekking hebben op VAW en bijdragen aan de vermindering ervan;
  • de politieke strategieën die de opname van vrouwen in de besluitvorming over veiligheid en vredesplanning vereisen;
  • en de mogelijkheden voor burgeractie.

In 2013 heeft Betty Reardon, die het International Institute on Peace Education (IIPE) bij de Verenigde Naties vertegenwoordigt, een verklaring opgesteld om het bewustzijn van de integrale relatie tussen VAW en het instituut oorlog. De verklaring was bedoeld als een taxonomie van vormen van geweld tegen vrouwen, die veel meer zijn dan verkrachting. Deze taxonomie is nog steeds onvolledig, maar vertegenwoordigt een van de meest uitgebreide die tot nu toe is ontwikkeld.

De verklaring werd oorspronkelijk verspreid onder het maatschappelijk middenveld en vertegenwoordigers van NGO's die deelnemen aan de 57th Sessie van de Commissie voor de Status van de Verenigde Naties. Sindsdien is het door het IIPE verspreid als een fundamenteel instrument voor een zich nog steeds ontwikkelende wereldwijde campagne om voorlichting te geven over alle vormen van militair geweld tegen vrouwen (MVAW) en de mogelijkheden om ze te boven te komen.

De verklaring, die hieronder wordt weergegeven, maakt duidelijk dat MVAW zal blijven bestaan ​​zolang oorlog bestaat. Het elimineren van MVAW gaat niet over het op de een of andere manier 'veiliger' of 'humanitairder' maken van oorlog. Het verminderen en elimineren van MVAW is afhankelijk van de afschaffing van oorlog.

Bovendien is een van de slotaanbevelingen van de verklaring een hernieuwde oproep tot algemene en volledige ontwapening (GCD), een fundamenteel doel in het streven naar de afschaffing van oorlog. Aanbeveling 6 betoogt dat "GCD en gendergelijkheid het essentiële en fundamentele middel zijn voor de verzekering van een rechtvaardige en levensvatbare wereldvrede."

Het belangrijkste is dat deze verklaring een hulpmiddel is voor educatie en actie. De laatste aanbeveling van de verklaring is de oproep voor een wereldwijde campagne om voorlichting te geven over alle vormen van MVAW. We nodigen onderwijzers, vredesstudenten en maatschappelijke organisaties uit om samen met ons deze campagne te voeren. We moedigen degenen die deelnemen aan deze collectieve inspanning aan om de Internationaal Instituut voor Vredeseducatie (IIPE) van hun ervaringen, zodat we uw ervaringen met anderen kunnen delen.


Geweld tegen vrouwen is inherent aan oorlog en gewapend conflict - de dringende noodzaak van de universele uitvoering van UNSCR 1325

Een verklaring over militair geweld tegen vrouwen gericht aan de 57th-sessie van de Commissie van de Verenigde Naties over de status van vrouwen, maart 4-15, 2013

[icon name=”share” class=”” unprefixed_class=””] Klik hier om deze verklaring te onderschrijven (als individu of organisatie)
[icon name=”share” class=”” unprefixed_class=””] Klik hier om de lijst met bekrachtigers te zien
[icon name=”share” class=”” unprefixed_class=””] Klik hier om de originele verklaring in zijn geheel te lezen (inclusief een contextuele introductie)

De verklaring

Geweld tegen vrouwen (VAW) onder het huidige systeem van gemilitariseerde staatsveiligheid is geen aberratie die kan worden veroorzaakt door specifieke beschuldigingen en verboden. VAW is en is altijd een integraal onderdeel geweest van oorlog en alle gewapende conflicten. Het doordringt alle vormen van militarisme. Het zal waarschijnlijk blijven bestaan ​​zolang het instellen van oorlog een wettelijk gesanctioneerd staatsinstrument is; zolang wapens het middel zijn tot politieke, economische of ideologische doeleinden. Om VAW te verminderen; om de aanvaarding ervan als een "betreurenswaardig gevolg" van gewapende conflicten te elimineren; om het uit te bannen als een constante in de "echte wereld" vereist de afschaffing van oorlog, het afzien van gewapende conflicten en de volledige en gelijkwaardige politieke empowerment van vrouwen zoals gevraagd door het VN-Handvest.

De VN-Veiligheidsraad Resolutie 1325 werd opgevat als een reactie op de uitsluiting van vrouwen van het maken van beveiligingsbeleid, in de overtuiging dat een dergelijke uitsluiting van mannen en vrouwen een belangrijke factor is in het voortbestaan ​​van oorlog en VAW. De opstellers veronderstelden dat VAW in al zijn veelvoudige vormen, zowel in het gewone dagelijkse leven als in tijden van crisis en conflict, een constante blijft vanwege de beperkte politieke macht van vrouwen. Het is onwaarschijnlijk dat constante, alledaagse VAW aanzienlijk wordt teruggedrongen totdat vrouwen volledig gelijk zijn in alle vormen van overheidsbeleid, inclusief en met name het vredes- en veiligheidsbeleid. De universele implementatie van Resolutie 1325 van de VN-Veiligheidsraad over vrouwen, vrede en veiligheid is het belangrijkste middel om de VAW die optreedt bij gewapende conflicten ter voorbereiding van en in de nasleep ervan, te verminderen en weg te nemen. Stabiele vrede vereist gendergelijkheid. Volledig werkende gendergelijkheid vereist de ontbinding van het huidige systeem van gemilitariseerde staatsveiligheid. De twee doelen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Om de integrale relatie tussen oorlog en VAW te begrijpen, moeten we enkele van de functies begrijpen die verschillende vormen van militair geweld tegen vrouwen dienen bij het voeren van oorlog. Als je je concentreert op die relatie, onthult de objectivering van vrouwen, ontkenning van hun menselijkheid en fundamentele persoonlijkheid VAW in gewapende conflicten, net zoals ontmenselijking van de vijand de strijdkrachten ertoe overhaalt om vijandige strijders te doden en te verwonden. Het onthult ook dat het verbod op alle massavernietigingswapens, het verminderen van de voorraden en de vernietigende kracht van alle wapens, het beëindigen van de wapenhandel en andere systematische stappen in de richting van algemene en volledige ontwapening (GCD) essentieel zijn voor de uitbanning van militair geweld tegen vrouwen ( MVAW). Deze verklaring is bedoeld om steun aan te moedigen voor ontwapening, de versterking en handhaving van het internationaal recht en de universele uitvoering van UNSCR 1325 als instrumenten voor de eliminatie van MVAW.

Oorlog is een wettelijk gesanctioneerd staatsmiddel. Het VN-handvest roept de leden op zich te onthouden van de dreiging en het gebruik van geweld (Art.2.4), maar erkent ook het recht op verdediging (Art 51) Niettemin zijn de meeste voorbeelden van VAW oorlogsmisdaden. Het Statuut van Rome van het ICC onderbouwt verkrachting als een oorlogsmisdaad. Het fundamentele patriarchalisme van het internationale staatssysteem bestendigt de straffeloosheid voor de meeste daders, een feit dat uiteindelijk door de VN wordt erkend bij de aanneming van UNSCR 2106. Dus de volledige omvang van de misdaden, hun relatie tot het daadwerkelijke oorlogvoeren en de mogelijkheden voor de handhaving van de strafrechtelijke verantwoordelijkheid van degenen die ze hebben gepleegd, moeten bij alle discussies over de preventie en eliminatie van MVAW worden betrokken. Een beter begrip van bepaalde uitingen van deze misdaden en de integrale rol die zij spelen in oorlogsvoering kan leiden tot een aantal fundamentele veranderingen in het internationale veiligheidssysteem, veranderingen die bevorderlijk zijn voor het beëindigen van de oorlog zelf. Om dit begrip te bevorderen, zijn hieronder enkele vormen en functies van MVAW te vinden.

Identificeren van vormen van militair geweld en hun functies in oorlogsvoering

Hieronder worden verschillende vormen van militair geweld tegen vrouwen (MVAW) genoemd die zijn gepleegd door militair personeel, rebellen of opstandelingen, vredeshandhavers en militaire aannemers, wat de functie suggereert die elk dient om oorlog te voeren. Het kernconcept van geweld waaruit deze types en functies van militair geweld zijn afgeleid, is de bewering dat geweld opzettelijk schadelijk is, toegewijd om een ​​bepaald doel van de dader te bereiken. Militair geweld omvat die schade toegebracht door militair personeel die geen noodzaak is voor een gevecht, maar niettemin een integraal onderdeel daarvan is. Alle seksueel en gendergerelateerd geweld valt buiten de feitelijke militaire noodzaak. Het is deze realiteit die wordt herkend in de Beijing Platform for Action's aanpak van gewapende conflicten en resoluties van de Veiligheidsraad 18201888 en 1889 en 2106 die MVAW willen beteugelen.

Onder de hieronder genoemde soorten MVAW vallen: militaire prostitutie, mensenhandel en seksuele slavernij; willekeurige verkrachting in gewapende conflicten en in en rond militaire bases; strategische verkrachting; het gebruik van militaire wapens om geweld aan te zetten tegen vrouwen in postconflicten en conflictsituaties; impregnatie als etnische zuivering; seksuele marteling; seksueel geweld binnen het georganiseerde leger en huiselijk geweld in militaire families; huiselijk geweld en echtgenoot moorden door oorlogsveteranen; openbare vernedering en schade aan de gezondheid. Er zijn ongetwijfeld vormen van MVAW die hier niet in aanmerking worden genomen.

Militaire prostitutie en seksuele uitbuiting van vrouwen zijn kenmerken van oorlogsvoering in de geschiedenis geweest. Tegenwoordig zijn bordelen te vinden rond militaire bases en op de locaties van vredeshandhavingsoperaties. Prostitutie - meestal werk van wanhoop voor vrouwen - wordt openlijk getolereerd, zelfs georganiseerd door het leger, als essentieel voor het "moreel" van de strijdkrachten. Seksuele diensten worden beschouwd als essentiële voorzieningen om oorlog te voeren - om de "vechtlust" van de troepen. Militaire sekswerkers zijn vaak het slachtoffer van verkrachting, verschillende vormen van fysiek misbruik en moord.

Mensenhandel en seksuele slavernij is een vorm van VAW dat komt voort uit het idee dat seksuele diensten nodig zijn om troepen te bestrijden. Het geval van de 'troostmeisjes', die tijdens de Tweede Wereldoorlog tot slaaf zijn gemaakt door het Japanse leger, is het bekendste, misschien wel de meest flagrante voorbeeld van dit type militaire VAW. Mensenhandel naar militaire bases wordt tot op de dag van vandaag voortgezet door de straffeloosheid van de mensenhandelaren en hun militaire bemiddelaars. Meer recentelijk zijn verhandelde vrouwen letterlijk tot slaaf gemaakt in conflicten en vredesoperaties na conflicten. Vrouwen lichamen worden gebruikt als militaire benodigdheden.Het bekijken en behandelen van vrouwen als waren is absolute objectivering. Objectivering van andere mensen is de standaardpraktijk om oorlog acceptabel te maken voor strijders en burgerbevolking van naties in oorlog.

Willekeurige verkrachting in gewapende conflicten en rond militaire bases is een verwachte en geaccepteerde consequentie van het gemilitariseerde beveiligingssysteem. Het illustreert dat militarisme, in welke vorm dan ook, de mogelijkheden van seksueel geweld tegen vrouwen in gemilitariseerde gebieden in "vredetijd" en oorlogstijd vergroot. Deze vorm van MVAW is goed gedocumenteerd door de Okinawa Women Act tegen militair geweld. OWAAMV heeft de gerapporteerde verkrachtingen van lokale vrouwen door Amerikaans militair personeel van de invasie in 1945 tot nu geregistreerd. Het gevolg van de vrouwenhaat die militaire training infecteert, wanneer deze optreedt in oorlog verkrachting werkt als een daad van intimidatie en vernedering van de vijand.

Strategische en massale verkrachtingen - zoals alle seksuele aanvallen - deze opzettelijk geplande en ondernomen vorm van MVAW is van plan seksueel geweld aan te richten als een middel om te vernederen, niet alleen de feitelijke slachtoffers, maar vooral hun samenlevingen, etnische groepen en / of naties. Het is ook bedoeld om de wil van de tegenstander om te vechten te verminderen. Als geplande aanval op de vijand is grootschalige verkrachting een speciale flagrante vorm van militair geweld tegen vrouwen, meestal massaal toegebracht aan aanvallen die de objectivering van vrouwen als eigendom van de vijand, militaire doelen in plaats van menselijke wezens, aantonen. Het dient om de sociale en familiale samenhang van de tegenstander te vernietigen doordat vrouwen de basis zijn van maatschappelijke relaties en binnenlandse orde.

Militaire wapens als instrumenten van VAW worden gebruikt bij de verkrachting, verminking en moord op niet-strijdende vrouwen. Wapens zijn vaak de symbolen van mannelijkheid, bedacht in het patriarchaat, als hulpmiddelen voor het afdwingen van mannelijke macht en dominantie. De aantallen en vernietigende kracht van wapens zijn een bron van nationale trots in het gemilitariseerde staatsveiligheidssysteem, dat wordt beargumenteerd om defensieve afschrikking te bieden. De gemilitariseerde mannelijkheid van patriarchale culturen maakt agressieve mannelijkheid en avoor veel jonge mannen om zich bij het leger aan te sluiten.

Impregnatie als etnische zuivering is door sommige mensenrechtenverdedigers aangewezen als een vorm van genocide. Aanzienlijke voorbeelden van dit type MVAW hebben zich voor de ogen van de wereld voorgedaan. Het militaire doel van deze doelbewuste verkrachtingen is om de tegenstander op verschillende manieren te ondermijnen, waarbij de belangrijkste verkeert het verminderen van de toekomstige aantallen van hun mensen en ze te vervangen door de nakomelingen van de daders, hen te beroven van een toekomst en een reden om zich te blijven verzetten.

Seksuele marteling, zowel psychologisch als fysiek, is bedoeld om de burgerbevolking van een vijandige natie, etnische groep of een vijandige politieke groep te terroriseren, hen te intimideren om zich aan de bezetting te schikken of om civiele steun aan de militaire en strategische acties van de tegengestelde groep te ontmoedigen. Het wordt vaak opgelegd aan de echtgenotes en vrouwelijke familieleden van tegengestelde politieke krachten, zoals is gebeurd in militaire dictaturen. Het manifesteert de algemene vrouwenhaat van het patriarchaat geïntensiveerd tijdens de oorlog om de objectivering van vrouwen en "andersheid" van de vijand te versterken.

Seksueel geweld in militaire rangen en huiselijk geweld in militaire families is onlangs meer bekend geworden door de moed van de slachtoffers, vrouwen die hun militaire carrière hebben gewaagd en verdere intimidatie door zich uit te spreken. Niets maakt de integrale relatie van MVAW tot oorlog duidelijker, tot de voorbereiding ervan en tot het plaatsen van een conflict dan de prevalentie daarvan binnen de rangen van het leger. Hoewel het officieel niet wordt toegestaan ​​of aangemoedigd (het is onlangs door het Amerikaanse Ministerie van Defensie onderzocht en beoordeeld door het Amerikaanse Congres), gaat het nog steeds door waar vrouwen in het leger zijn. dienen om de secundaire en ondergeschikte positie van vrouwen te handhaven, en de intensivering van agressieve mannelijkheid, geïdealiseerd als militaire deugd.

Huiselijk geweld (DV) en echtgenootmoord door oorlogsveteranen komt voor op de thuiskomst van veteranen van de strijd. Deze vorm van MVAW is vooral gevaarlijk vanwege de aanwezigheid van wapens in huis. Wordt verondersteld een gevolg te zijn van zowel gevechtsopleiding als PTSS, DV- en echtgenootmisbruik in militaire families it vloeit deels voort uit de systemische en integrale rol van VAW in de psychologie van sommige krijgers en symboliseert extreme en agressieve mannelijkheid.

Publieke vernedering is gebruikt om vrouwen te intimideren en schaamtegevoel voor hun samenlevingen, een middel om menselijke waardigheid en eigenwaarde te ontkennen. Het is een bewering van dwangkracht bedoeld om de superioriteit vast te stellen en controle over degenen die het toebrengen, vaak de overwinnaar in een conflict over vrouwen van de overwonnenen of de tegenstanders. Strookzoeken en gedwongen naaktheid die de kwetsbaarheid van de slachtoffers aantoont, zijn onlangs voor dit doel in Afrikaanse conflicten gebruikt.

Schade aan gezondheid, fysiek en psychologisch welzijn wordt niet alleen door conflictgebieden getroffen door vrouwen, maar ook in postconflictgebieden waar voeding en diensten geen fundamentele menselijke behoeften garanderen. Het komt ook voor in gebieden van militaire training en wapenonderzoek. In dergelijke gebieden wordt de omgeving meestal giftig, wat schadelijk is voor de algehele gezondheid van de lokale bevolking, het is vooral schadelijk voor de reproductieve gezondheid van vrouwen, het produceren van onvruchtbaarheid, miskramen en geboorteafwijkingen. Voorbij de fysieke schade, het zijn op het gebied van constante militaire activiteit - zelfs als alleen training en testen - met een hoog geluidsniveau en de dagelijkse angst voor ongelukken een hoge tol eisen van psychologische gezondheid. Dit zijn enkele van de ontelbare kosten van het gemilitariseerde veiligheidssysteem dat vrouwen betalen in naam van een 'noodzaak van nationale veiligheid', constante voorbereiding en gereedheid voor gewapende conflicten.

Conclusies en Aanbevelingen

Het huidige systeem van gemilitariseerde staatsveiligheid is een altijd aanwezige bedreiging voor de menselijke veiligheid van vrouwen. Deze zeer reële bedreiging van de veiligheid zal blijven bestaan ​​zolang staten het recht op gewapende conflicten aangaan als een middel voor de doeleinden van de staat; en zolang vrouwen geen toereikende politieke macht hebben om hun mensenrechten te waarborgen, inclusief hun rechten op menselijke veiligheid opgeofferd aan de veiligheid van de staat. Het ultieme middel om deze aanhoudende en diepgaande veiligheidsdreiging te overwinnen, is de afschaffing van oorlog en het bereiken van gendergelijkheid. Enkele taken die hiertoe moeten worden ondernomen zijn: de implementatie van de resoluties 1820, 1888 en 1889 van de Veiligheidsraad met als doel MVAW te verminderen en te beperken; alle mogelijkheden van UNSCR 1325 te realiseren met nadruk op de politieke participatie van vrouwen in alle zaken van vrede en veiligheid, herhaalde in UNSCR 2106; het nastreven van maatregelen die belofte inhouden voor het bereiken en beëindigen van de oorlog zelf, zoals de volgende aanbevelingen. Oorspronkelijk gepleit voor het uitkomstdocument van CSW 57, worden vredesactivisten en opvoeders aangespoord om ze te blijven nastreven.

Sommige specifieke aanbevolen taken omvatten maatregelen om geweld tegen vrouwen te beëindigen en maatregelen die stappen zijn naar het beëindigen van oorlog als een staatsinstrument:

  1. Onmiddellijke naleving door alle lidstaten van de bepalingen van UNSCR 1325 en 2106 waarin wordt opgeroepen tot politieke participatie van vrouwen bij de preventie van gewapende conflicten.
  2. Ontwikkeling en uitvoering van nationale actieplannen om de bepalingen en doelstellingen van UNSCR 1325 te actualiseren in alle relevante omstandigheden en op alle bestuursniveaus - lokaal via de hele wereld.
  3. Bijzondere nadruk moet worden gelegd op de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de anti-VAW-bepalingen van UNSCR-resoluties 1820, 1888 en 1889.
  4. Stop straffeloosheid voor oorlogsmisdaden tegen vrouwen door alle daders van MVAW voor het gerecht te brengen, inclusief nationale strijdkrachten, opstandelingen, vredeshandhavers of militaire aannemers. Burgers moeten actie ondernemen om te verzekeren dat hun regeringen voldoen aan de anti-straffiteitsbepalingen van UNSCR 2106. Als dat nodig is, moeten de lidstaten wetgeving uitvaardigen en implementeren om alle vormen van MVAW strafbaar te stellen en te vervolgen.
  5. Neem onmiddellijk stappen om het te ondertekenen, te ratificeren, ten uitvoer te leggen en af ​​te dwingen Wapenhandelsverdrag(geopend voor ondertekening op 3, 2013 in juni) om een ​​einde te maken aan de stroom wapens die de frequentie en destructiviteit van gewelddadige conflicten vergroten en worden gebruikt als instrumenten van MVAW.
  6. GCD (algemene en volledige ontwapening onder internationale controles) moet worden uitgeroepen tot het primaire doel van alle wapenverdragen en -overeenkomsten die moeten worden geformuleerd met het oog op: vermindering en eliminatie van MVAW, universele afstand doen van kernwapens en afwijzing van gewapende strijdkrachten als een betekent om conflicten te voeren. Onderhandelingen over al deze overeenkomsten zouden gepaard moeten gaan met de volledige deelname van vrouwen, zoals gevraagd door UNSCR's 1325 en 2106. GCD en gendergelijkheid zijn de essentiële en fundamentele middelen om een ​​rechtvaardige en levensvatbare wereldvrede te garanderen.
  7. Voer een wereldwijde campagne uit om voorlichting te geven over alle vormen van MVAW en de mogelijkheden die de resoluties van de Veiligheidsraad bieden om deze te overwinnen. Deze campagne moet worden gericht op het grote publiek, scholen, alle openbare instellingen en maatschappelijke organisaties. Er moeten speciale inspanningen worden geleverd om ervoor te zorgen dat alle leden van alle politie-, militaire, vredestroepen en militaire aannemers worden voorgelicht over zowel MVAW als de juridische gevolgen van daders.

- Verklaring opgesteld door Betty A. Reardon, maart 2013, herzien in maart 2014.

[icon name=”share” class=”” unprefixed_class=””] Klik hier om deze verklaring te onderschrijven (als individu of organisatie)
[icon name=”share” class=”” unprefixed_class=””] Klik hier om de lijst met huidige ondersteuners te zien

 

Wees de eerste om te reageren

Doe mee aan de discussie ...