Onderwijs als middel tot wereldvrede: de casus van de UNESCO-aanbeveling uit 1974

Onderwijs als middel tot wereldvrede: de casus van de UNESCO-aanbeveling uit 1974

Door Kaisa Savolainen

Jyväskylä: Universiteit van Jyväskylä, 2010, 262 p. (Jyväskylä Studies in onderwijs, psychologie en sociaal onderzoek ISSN 0075-4625; 398)

Download – Onderwijs als middel tot wereldvrede: de casus van de UNESCO-aanbeveling uit 1974

Abstract

Hoe definiëren cultureel, politiek en economisch verschillende actoren samen onderwijs in relatie tot vrede, en wat is het resultaat als onderwijs een normatief instrument van UNESCO is? Deze vraag wordt onderzocht aan de hand van de aanbeveling van de UNESCO uit 1974 over onderwijs voor internationaal begrip, samenwerking en vrede en onderwijs met betrekking tot mensenrechten en fundamentele vrijheden, met als doel het begrip van UNESCO en van soortgelijk werk in het algemeen te vergroten. De tekst van de aanbeveling wordt discursief geanalyseerd en vijf repertoires (instructie, principieel, feitelijk, standvastig en bijsturen) en een breder discours (het rationele) worden geïdentificeerd. De internationale politieke processen die hiertoe hebben geleid en de daaraan gerelateerde follow-up, geanalyseerd met behulp van discourstheorie, onthullen hoe verschillende actoren, lidstaten, het UNESCO-secretariaat en experts een rol speelden in de processen en hoe zij bepaalde standpunten probeerden te verzoenen met universele principes . Door vrede en mensenrechten en fundamentele vrijheden zoals gedefinieerd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM) in het algemeen samen te brengen met onderwijs, met behulp van onderwijsbenaderingen die voor die tijd geavanceerd waren, was de Aanbeveling van 1974 een belangrijke prestatie tijdens de Koude Oorlog. De mensenrechten- en vredesbenaderingen die door de VN worden gepropageerd, hebben tot deze processen bijgedragen. Een geïntegreerde benadering in de Richtlijnen van 1995 voegde democratie toe aan de componenten van vrede en mensenrechten, en omvatte duurzame ontwikkeling als onderdeel van een cultuur van vrede. Het monitoren van de implementatie van de Aanbeveling van 1974 wordt nog steeds actief nagestreefd, en of de vredescomponent aan het verdwijnen is of opnieuw de kop opsteekt binnen UNESCO is een onderwerp dat in de toekomst moet worden onderzocht.

dichtbij

Doe mee met de campagne en help ons #SpreadPeaceEd!

Wees de eerste om te reageren

Doe mee aan de discussie ...