صدای زنان افغان

گزارش درمورد موضوعات مربوط به عقب نشینی نیروهای آمریكا و ناتو از افغانستان حداقل به تجربه ها و چشم اندازهای مردم افغانستان و حتی كمتر به نیازها و چشم اندازهای خاص زنان پرداخته است. مصاحبه مک لین که در زیر پست شده است ، یک استثنا welcome خوش آمد است.

دیدگاه های زنان افغان روشن ترین ، صریح ترین و متنوع ترین و بالقوه سازنده ترین گفته ها در مورد آنچه در آینده است ، بوده است. کمپین جهانی برای آموزش صلح نظرات دو نفر را برای شما به ارمغان می آورد که با شجاعت تلاش کرده اند تا همشهریان خود را برای مشارکت در تعیین آینده کشورشان آماده کنند.

این دو صدا از هم متمایز هستند ، با این وجود هر دو ساكنا یاكوبی و سیما سامر بر لزوم مشاركت مدنی و ضرورت اساسی آموزش به عنوان پایه و اساس توسعه دموكراتیك آینده افغانستان تأكید دارند.

مربیان صلح مسئولیت حرفه ای و مدنی را دارند تا جامعه بین المللی را متعهد کنند تا در برآوردن نیازهای اساسی آموزشی که توسط خود مردم افغانستان تعریف شده است ، کمک کنند و امنیت لازم برای آموزش و مشارکت مدنی را تأمین کنند. BAR ، 7/7/21

چگونه می توان به جنگ بی پایان افغانستان پایان داد

توسط سالی آرمسترانگ

(ارسال شده از: Maclean's 29 آوریل 2021)

دکتر سیما سامر رهبر حقوق بشر افغانستان با سالی آرمسترانگ درباره طالبان ، روند صلح و جنگ برای نجات 20 سال پیشرفت در کشورش صحبت می کند.

وی گفت: "تمام این روند صلح بدون مردم [افغانستان] ادامه داشته است. جامعه مدنی و گروه های زنان ابتکاراتی را برای مشورت با افغان ها آغاز کرده اند اما رسیدن ایده های آنها به میز مذاکره هنوز اتفاق نیفتاده است. مردم می خواهند همان چیزی را که همیشه می خواستند ، فرصتی برای زندگی در صلح و آرامش بدون تهدیدهای تروریستی و بمب های چسبنده به ماشین هایشان گیر کرده و خانواده هایشان را منفجر کنند. "

دکتر سیما سامر ، رئیس کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان (AIHRC) در دانشگاهی که وی تأسیس کرد ، در 26 آوریل 2021 م Instituteسسه آموزش عالی گوهرشاد در کابل ، افغانستان (عکس از کیانا هاییری)

در آسیای میانه یک طوفان در جریان است و مرکز این آشفتگی افغانستان است. در حالی که دیپلمات های جامعه بین الملل متعهد شده اند که از نظر مالی در جنگ بی پایان در این کشور ادامه دهند - 5 میلیارد دلار برای دولت و 5 میلیارد دلار دیگر برای ارتش افغانستان لازم است که روند سرسام آور خود را ادامه دهد - شهروندان جهان که یک بار به نجات مردم افغانستان و بازسازی م institutionsسسات فروپاشیده آنها کشیده شده اند ، در معاملات فعلی تصویب می شوند. به طور خلاصه ، جهان از افغانستان خسته شده است. گفتگوهای صلح با طالبان به طرز خطرناکی دارای نقص است. اکنون آمریکا قصد دارد نیروهای باقیمانده خود را تا 11 سپتامبر عقب بکشد.

مک لین از دکتر سیما سامار ، زن افغان که در هنگام به قدرت رسیدن طالبان در سال 1996 سرپیچی کرد و از جهان خواست که زنان و دختران را از احکام مخوف نجات دهد ، خواست تا وضعیت بسیار نگران کننده محل ادعای 168 ارتش کانادا را توضیح دهد. و زندگی غیرنظامی سامر بنیانگذار کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان است. وی توسط دبیرکل سازمان ملل متحد آنتونیو گوترش به عضویت هیئت مشورتی سطح بالا در زمینه میانجیگری و هیئت عالی سطح آوارگی داخلی منصوب شد.

Q: این خرابکاری تقصیر کیست؟

A: این تقصیر همه است: آمریکایی ها و جامعه جهانی که اجازه داده اند روند صلح با طالبان و بدون دولتی که نماینده مردم افغانستان است ، انجام شود. محکوم به شکست بود. و این نیز تقصیر ما افغانها است زیرا عدم اتحاد در کشور ما باعث شد نتوانیم در روند صلح پیشگام باشیم.

Q: آیا شما آمریکایی ها را مقصر می دانید که می خواهند از طولانی ترین جنگی که انجام داده اند خارج شوند؟

A: آمریکایی ها می خواهند از افغانستان خارج شوند اما نمی خواهند هرج و مرج را پشت سر بگذارند. در زمان رئیس جمهور ترامپ ، آنها توافق نامه ای را در 29 فوریه سال 2020 رسمیت دادند که صلح را اعلام می کرد - اما آنها اهمیتی نمی دادند که به اصطلاح صلح با چه کسی است و متعاقباً به طالبان این تصور را می دهند که آنها قدرت دارند ، برندگان جنگ. همه دنیا می دانند که طالبان چه کردند. چگونه می توان آنها را به عنوان پیروز دید؟ این خیانتی عظیم به مردم و به ویژه زنان و قربانیان جنگ بود.

Q: آیا دفتر رئیس جمهور اشرف غنی می تواند روز را نجات دهد؟

A: نه متأسفانه ، دولت وحدت او مردم را متحد نمی کند. اختلافات سیاسی بی پایان در دفتر رئیس جمهور وجود دارد که به طور جدی کار تیم مذاکره کننده در دوحه ، قطر را که تاکنون این گفتگوها انجام داده است ، تضعیف می کند.

Q: طالبان واقعاً چه می خواهند؟

A: آنها یک امارت اسلامی می خواهند. اگرچه ما قبلاً در قانون اساسی ماده ای داشتیم که می گوید هیچ قانونی بالاتر از قانون شرع نیست ، طالبان بر نسخه خود از قانون شریعت اصرار دارند ، همان چیزی است که ما شاهد آن بودیم که آنها از سال 1996 تا 2001 قدرت را در دست داشتند. در قرآن جایی نیست که می گوید دختران نمی توانند به مدرسه بروند و زنان نمی توانند به محل کار خود بروند. هیچ کشور اسلامی دیگری وجود ندارد که از این نوع تعبیر شریعت استفاده کند. حتی در سخت ترین کشورها ، دختران می توانند به مدرسه بروند. در میز صلح آنها دقیقاً در مورد چگونگی تفسیر شریعت دقیق نخواهند بود. آنها به سادگی می گویند ، "همه طبق شرع خواهند بود." اما همه می دانند چه چیزی در راه است.

Q: درمورد مردم افغانستان ، آنها چه می خواهند؟

A: هیچ کس از آنها نپرسیده است. کل این روند صلح بدون مردم ادامه داشته است. جامعه مدنی و گروه های زنان ابتکاراتی را برای مشورت با افغان ها آغاز کرده اند اما رسیدن ایده های آنها به میز مذاکره هنوز اتفاق نیفتاده است. مردم می خواهند همان چیزی را که همیشه می خواستند ، فرصتی برای زندگی در صلح و آرامش بدون تهدیدهای تروریستی و بمب های چسبنده به ماشین هایشان گیر کرده و خانواده هایشان را منفجر کنند. بخشی از استراتژی طالبان ادامه خشونت - قتل ها و بمب گذاری ها - برای تحت فشار قرار دادن دولت در حین انجام مذاکرات است. هنگامی که تروریست ها در خیابان زنان را هدف قرار می دهند و رهبران این تروریست ها با آمریکایی ها در حال مذاکره هستند ، گردهمایی مردم و همبستگی با یکدیگر سخت است.

آمریکایی ها حقوق بشر و حقوق اقلیت ها و حقوق زنان را روی میز می آورند که این یک نیروی مثبت است اما در مقابل این خشونت وحشتناک راه دیگری را نگاه می کنند و ادعا می کنند که آتش بس در راه است. وقتی روند صلح متعلق به مردم نباشد ، پایدار نخواهد بود.

Q: این احساس یک جنگ بی پایان است. جامعه جهانی 20 سال است که درگیر آن است. چرا کشور نمی تواند صلح پیدا کند؟

A: پاسخ ساده است. از زمان ترک شوروی در سال 1989 ، پاکستان جنگ نیابتی علیه افغانستان را در پیش گرفته است و هیچ کس نمی خواهد با این حقیقت کنار بیاید. آنها طالبان را در کویته و پیشاور آشکارا پناه می دهند. طالبان برای دیدار با آمریکایی ها از پاکستان به دوحه پرواز می کنند. و این پیامدهایی دارد: این پیامی به کشورهای منطقه است که در خارج از مرزهای خود دستاوردهایی کسب می کنند.

Q: کل منطقه در حال تغییر است و سطح نگران کننده بی ثباتی را نشان می دهد. چه تاثیری بر مذاکرات صلح دارد؟

A: از آنجا که همه در این منطقه خویشاوند هستند - از سوریه و عراق و یمن گرفته تا ترکیه و ایران و همچنین پاکستان ، هند و "استانها" [ترکمنستان ، ازبکستان ، تاجیکستان] - اینها تقریباً همه کشورهای اسلامی هستند که ارتباطی با القاعده دارند و تاریخ به ما نشان داده است که آنها به دنبال زمینه های تربیتی برای اسلام گرایان رادیکال هستند که با دولت های خود مخالف هستند.

Q: این برای بقیه جهان چه اهمیتی دارد؟

A: ناامنی در این منطقه به معنای موج پناهجویانی است که به دنبال ایمنی در جاهای دیگر هستند ، رشد قاچاق مواد مخدر و تروریسم جهانی شکوفا می شود. کشورهای این منطقه دارای علائم مشترک بی ثباتی هستند: مشکلات اقتصادی ، جرایم سازمان یافته ، تخریب محیط زیست که منجر به محصولات فقیر و فقر می شود. این فرمولی برای مشکل و بی ثباتی است.

Q: موارد زیادی در خطر است. آیا مردم افغانستان می توانند برای پاسخگویی به عنوان یک ملت دور هم جمع شوند؟

A: اگر می توانستیم متحد جمع شویم ، می توانیم این مشکل را حل کنیم. جنگ در کشور من همیشه یک نیروی مخرب بوده است. اما حتی در روند صلح نیز بسیار اختلاف نظر داریم. می توانید علت آن را عدم تحصیلات و عدم توسعه بدانید که باعث می شود مردم از هم پیوند نخورند ، اما این مشکل فعلی به سال 2004 برمی گردد که ما در حال تدوین قانون اساسی بودیم. احزاب سیاسی به علاوه مجاهدین و سران قبایل همه در یک چادر بودند و برای کسب قدرت رقابت می کردند. اشتباهی که در آن زمان انجام شد این بود که افرادی که در زمان اشغال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شوروی و جنگ داخلی که پس از ترک اتحاد جماهیر شوروی در 1989 بوجود آمد کشور را ویران کردند ، هیچگاه در قبال جنایات خود پاسخگو نبودند و فرهنگ مصونیت از مجازات همچنان ادامه دارد. رهبری از استراتژی تقسیم و حکومت استفاده می کند و نمی تواند مردم را متحد کند.

Q: آیا جنگ داخلی می تواند دوباره شروع شود؟

A: این به دولت یک کشور بستگی دارد که مردم را دور هم جمع کند. دولت ما در این زمان قدرتمند نیست. در حالی که مردم رئیس جمهور غنی را به جای طالبان انتخاب می کنند ، وی محبوبیت خود را به عنوان یک متحد ، به عنوان یک اصلاح طلب از دست داده است. امروز ما به تعهد سازمان ملل ، جامعه بین المللی ، آمریکایی ها و نیروهای ناتو نیاز داریم تا کشور را به سوی دموکراتیک سازی و یک انتخابات پاک سوق دهیم. اگر سازوکاری برای حرکت آن روند با انصاف و عدالت برای همه وجود نداشته باشد ، ما دوباره به جنگ داخلی خواهیم افتاد.

Q: نگرانی؟

A: من خیلی نگرانم. به آنچه در 20 سال گذشته به دست آورده ایم ، بنگرید: م institutionsسساتی که ایجاد کرده ایم ، پرونده حقوق بشر در حال انجام است ، مدارس دوباره پر از دختر و پسر می شوند ، زنانی که جایگاه شایسته خود را در کنار مردان در دولت و تجارت دارند ، رسانه های شکوفا. بعد از همه اینها ، پس از ایجاد دموکراسی ، ما می توانیم همه آن را از دست دهیم. و این نه تنها زیان برای افغانها بلکه ضرر برای همه مردم و کشورهایی است که به حقوق بشر و ارزشهای دموکراتیک اعتقاد دارند.


حالا چه اتفاقی می افتد؟ زنان ، صلح و افغانستان

(بازنشر شده از: انستیتوی یادگیری افغانستان و ایجاد امید بین المللی)

"چرا آموزش؟ زنان عامل تغییر هستند. زنان در حال تحول مردم در سراسر کشور هستند. و این دلیلی است که ما آموزش می دهیم. " - ساکنا یاکوبی

در 21 ژوئن 2021 ، انستیتوی یادگیری و ایجاد امید بین المللی افغانستان میزبان گفتگویی با یک هیئت محترم از زنان باورنکردنی بود. بحث در مورد شرایط فعلی ، امیدها و آینده افغانستان. فیلم رویداد را در زیر مشاهده کنید.

این رویداد شامل موارد زیر بود:

  • ساکنا یاکوبی، بنیانگذار / مدیر اجرایی انستیتوی یادگیری و ایجاد امید بین المللی افغانستان
  • شکریا باراکزی، سفیر پیشین در نروژ از افغانستان / نماینده سابق پارلمان افغانستان
  • فوزیه کوفی، عضو تیم مذاکره کننده صلح افغانستان / نایب رئیس پارلمان / رئیس کمیسیون زنان ، جامعه مدنی و حقوق بشر
  • ناهید فرید، عضو پارلمان افغانستان / رئیس کمیسیون امور زنان مجلس
  • فرخنده زهرا نادری، عضو شورای عالی آشتی ملی / نماینده سابق پارلمان افغانستان
  • سفیر ملان ورویر، مدیر اجرایی - موسسه جورج تاون برای زنان ، صلح و امنیت
  • کاترین مارشال، همکار ارشد ، مرکز دین ، ​​صلح و امور جهانی برکلی در دانشگاه جورج تاون
  • آدری کیتاگاوا، رئیس جمهور / بنیانگذار ، آکادمی بین المللی همکاری چند فرهنگی

1 نظر

  1. pozdravljeni vsem در avganistanskum ženskam
    zakaj te ženske same، ko so še brez otrok ne zbežijo v europo in se poročijo z normalnimi moškimi kateri jih bomo spoštovali in bili spoštljivi do njih

پیوستن به بحث ...